söyleyemediğim kelime “annem”

Bu hayatın ölüm diye bir gerçeği var Yaşamayınca ölünmüyor, Ölünce yaşanılmıyor İkisi de sana kalmış Aslında her şey sana kalmış İster bi sebep ara yaşamak için İster ölmek için parmaklarım zorla hareket ediyor klavyede ama yazmazsam dolacağım doldum zaten, taşacağım Hiç birini düşünmeden içimden nasıl geliyorsa yazıyorum biliyorum ki düşünsem yazamayacağım Ölüm bu aralar hep aklımda değmez hiç bir şey ağlamaya değmez sabahları gözlerinin altındaki şişkinliklere Sevgilinden ayrılmışsın, sınavın kötü geçmiş Değmez… Ama anne hasreti işte buna dayanmıyor ki gözdeki yaşlar dökülüveriyor… Ağlamadın bile mezarın başında diyorlar. O öyle değil işte Ağlayamadım, haykıramadım İçimi kurutan bu zehri atamadım ki ben Şimdi kime diyeceğim annem diye Kime soracağım ki bugün ne giyeyim diye kim diyecek bana kulaklıkla yatma kulağını ağrıtacaksın diye .Annem özlüyorum annem… Bir damla yaş düşmedi mezarının başında şu gözlerimden Ağlayamadım annem Darılma sakın bana ben hissetmiyordum ki hiç bir şey Daha yeni yeni fark ediyorum annem Ebedi bir sonsuzluğa gittiğini ve gelmeyeceğini. Ama ne var biliyor musun annem ben sana gelebilirim 🙂 Ölüm her zaman aklımda Yazı yazmaktan nefret eden ben ödev için bir kaç cümle karalayamayan ben Şimdi sayfalar dolusu yazıyorum annem Parmaklarım elim yorulana kadar yazıyorum annem… Yatağımın ve yastığımın büyük kısmı hala boş annem Gelirsen yatarsın diye Merak etme annem üstümü açmıyorum Duvara da yaslanmıyorum Ama bekliyorum annem Küçüklükten alışmışım bir kere… Bekliyorum. Biliyor musun anne geçen bi kaza geçirdim, Yanına geleceğim diye seviniyordum, ama olmadı annem Korkma ama iyiyim Ambulansta hemşire en üstteki numarayı “ANNEM” yazanı aramış-silemedim annem numaranı- Çalmış açan olmamış Bana dedi ki annen açmıyor O an biraz bencilce belki annem ama Senin o telefonu açıp Benim için endişelenmeni isterdim Senin yerine ilk ben dönmek isterdim geri toprağa Ama bu da benim imtihanımmış annem Babam öyle dedi…Bana polis olma asker olma demiştin tehlikeli o işler ben sensiz yapamam demiştin annem. Şimdi de ben sensiz yapamıyorum nerdesin annem. Nefes alamıyorum artık hıçkırarak ağlamaktan. Geçen gün bir kitapta “Bir sabah annemin çığlığıyla herkes uyanacak ama ben uyanmayacağım yazıyordu” buna çok ağladım annem, Şuan tam tersi oluyor annem ben çığlık atıyorum, hıçkırarak ağlıyorum ama sen uyanmıyorsun uyanmayacaksın da. Çocuk değilim annem biliyorum bu dünyaya gönderilme nedenimizi, Allah’ın bizi bazen imtihan ettiğini, Allah’a isyan etmemek gerektiğini. Sen demiştin ki Allah bizi imtihan eder, sen geçemezsin Allah ise geçmeni istiyor bu yüzden bir kere daha imtihan eder sana bir şans daha verir. Aslında şans ama bize aşılamaz bir dağ gibi görünüyor annem. Bu sayfada o kadar çok “annem” kelimesini kullandım ki yadırganmasın lütfen hayatımda kullanamadığım doya doya diyemediğim için burada yazabildiğim kadar çok yazarak bu kelimeyi defalarca haykırarak söyleme arzumu dindiriyorum annem.

yakamoz1304 tarafından yayımlandı

Yalnızlık denizinde bir yakamoz...

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Web sitenizi WordPress.com ile oluşturun
Başla
%d blogcu bunu beğendi: